Off-day in Alphen
Alphen, 19-02-2017

Vandaag stond de Classique D’Alphen op het programma. Eens een keer koers dicht bij huis, dus kon de familie weer een keer komen kijken. Rondom een recreatiemeer was een ronde van 12 kilometer uitgezet welke 3x gereden moest worden. Met de startlus samen was dat goed voor 39 kilometer.

Bij het inrijden merkte ik al op dat het veelal singletrack was waarover gereden werd, ik hoopte dat het verderop de ronde wat breder zou zijn. Maar een goede start zou dus onontbeerlijk zijn. Die start was op een groot grasveld waar zo’n 70~80 man langs elkaar op konden stellen… Ik zag het al helemaal gebeuren, met mijn flitsende startcapaciteiten…. Of dat het nu daaraan lag, of door het goed willen presteren voor de aanwezige support, ik mistte mijn start volledig. Nadat zo’n 250 man zich in gang getrokken hadden, het geduw en getrek een beetje achter de rug was en de iets mindere goden al stil begonnen te vallen, kon ik de schade op gaan maken.

Ik zag de eerste mannen al niet meer rijden, schat dat ik ergens rond plek 75 reed. Voor het opdraaien kon ik nog een aantal grote plukken renners voorbij schieten. Maar eenmaal op de grote ronde was het filerijden en inhalen niet te doen. Het duwen en trekken voor de positie begon weer, dit kost enorm veel energie en je schiet er vaak niet veel mee op. Zo af en toe schoot ik toch nog iemand voorbij, maar voor mijn gevoel zat ik nog rond plek 50 te rijden. Bij passage van mijn support bleek dat ik er niet veel langs zat. Ik sloot op dat moment net aan bij een omvangrijke groep waarvan de eerste op plek 16 reed en ik nog op ongeveer plek 40.

Nu moet je op een smal en bochtig parcours maar eens snel zo’n grote groep proberen te passeren, onmogelijk, voor mij althans. Telkens die gaatjes dichtrijden na de bochten, en als je dan wil passeren hang je alweer in de volgende bocht. In de tweede ronde wist ik nog op te schuiven naar circa plek 25. Met ingang van de laatste ronde viel het dan eindelijk wat stil en kon ik op een van de spaarzame brede rechte stukken in een ruk naar de kop van de groep rijden.

Nu kon ik eindelijk weer eens op de pedalen gaan staan en waar het eerst nog een enorm lang lint van renners in mijn wiel was. Zag ik na elke bocht de groep uitdunnen. Teken dat de benen nog niet zo heel slecht waren. Ik wist mezelf toch te motiveren om de hele laatste ronde vol door te trekken. Om zo zonder renners in mijn wiel als 15de overall & 5de 30-39 jarige de finish te passeren. De snelheden lagen hoog, getuige het feit dat ik al 27,6 km/u gemiddeld haalde!

Zeker niet tevreden met het resultaat. Maar na het missen van mijn start was dit wel het maximaal haalbare. Dat de hele ronde bochtig was bleek wel uit het feit dat ik geen tijd had om een slok drinken te nemen. Op naar de volgende koers, ergens in maart wil ik weer eens wat kortere XCO – wedstrijden gaan proberen.

terug